Pisanki na dawnej lubelskiej wsi były symbolem Zmartwychwstania i życia. Symbolem przejścia z ciemności i letargi zimy do światła i koloru wiosny.
– Lubelskie pisanki charakteryzowała symbolika słońca – mówi twórca ludowy spod Lubartowa Tomasz Krajewski. – Czyli te wiatraczki, bazie, psie ogonki, czyli te ślimacznice, to było jak najbardziej widoczne w naszych lubelskich pisankach. To symbolika odradzającej się wiosny. Te pisanki był kolorowe z symboliką słońca, z wiatraczkami.
Pisanki są nieodłącznym elementem świąt wielkanocnych. Trudno dziś sobie wyobrazić koszyczka wielkanocnego bez pięknie zdobionych jajek.
– Pisance na dawnej polskiej wsi przypisywano funkcje mistyczne – mówi twórca ludowy spod Lubartowa Tomasz Krajewski. – Pod pierwszą skibę rzucano skorupki ze święconej pisanki na dobry plon, zbiór, dobrą pogodę, ale też pisanki wkładano w strzechy, żeby nawałnicę omijały to domostwo. Pani gospodyni wrzucała do swojego warzywniaka skorupki, ale one też służyły jako sacrum. Zawsze jedną pisankę zostawiało się do następnych świąt wielkanocnych. Pisanke, w czasie nawałnicy, razem z gromnicą wystawiano, aby nic się nie stało.
Pisanie pisanek to tradycja przedchrześcijańska, która z czasem przeniknęła do religii chrześcijańskiej i stała się ważnym elementem kultury.
PaSe / opr. AKos
Fot. Magdalena Michalew
