Wysychają jeziora i bagna – przyroda Poleskiego Parku Narodowego odczuwa suszę. Sytuacji nie poprawiły ostatnie deszcze, problem narasta.
– Jezioro Rotcze cofa się w oczach – usłyszał nasz reporter od prowadzącej tu działalność gospodarczą Karoliny Piskorskiej. – Linia brzegowa przesunęła się tak przynajmniej z 5-6 metrów. Jezioro wysycha, brak wody. Mamy problem z wodą. Działkowicze, mieszkańcy narzekają, widać zresztą po pomoście i po wskaźniku pomiaru wody.
– Wody nam brakuje i to bardzo – mówi Waldemar Raduj, konserwator Obrębu Ochronnego Bubnów. – Ten brak wody widać wszędzie. Nie mamy wody w rowach, które kiedyś były pełne wody. Nie mamy wody na rozlewiskach. Nie mamy wody w torfiankach. Nawet na naszych popularnych ścieżkach, jak Dąb Dominik, można namacalnie zobaczyć, że wody nie ma, a został już tylko muł. Na tę chwilę można chodzić po torfowisku w trampkach. Bagna wysychają. Chodzenie po bagnach nie wciąga tak jak kiedyś.
– Pamiętam, jak plaża była tutaj wyżej – mówi jeden z mieszkańców. – Było to molo i porównuję do tych słupków, czyli około 3 metrów mniej wody. Spadku wody z tej strony jeszcze tak nie widać. Tych trzcin tutaj tyle nie było. Z tamtej strony już praktycznie nie ma dojścia do jeziora. Tam są niby jakieś pomosty. Chcieliśmy tam dojść. Nie ma nic. Jest zarośnięte. Jeszcze dwa lata temu były bagna. A teraz jest sucho i trzcina.
– Ten proces zarastania naszych terenów otwartych też przybiera wizualnie bardzo mocno na sile – wskazuje Waldemar Raduj. – W Obwodzie Ochronnym Bubnów, tam, gdzie zaczyna się ścieżka Czahary, jest najniższy punkt na torfowisku. Mamy tu rozlewisko bagna Bubnów. Tak to nazywamy. Mamy tutaj tak naprawdę resztkę wody, którą da się zobaczyć z naszej wieży widokowej. To jest raptem parę centymetrów wody, która w tej chwili, zresztą widać, bardzo mocno zarasta. Roślinność wkracza tutaj na wodę. Z czasem tej wody nie będzie. Praktycznie do wału mieliśmy wodę. W tej chwili woda jest gdzieś tam w oddali, paręset metrów od nas. Niknie w oczach.
– W tym momencie, jak się wchodzi do wody, to jest mało piasku – mówią mieszkańcy. – Wchodzimy dalej w muł, woda miesza się z mułem i robi się nieprzyjemnie. Radykalnie spada. Aż dziwne, bo nigdy tak nie było. Dziwna sytuacja, że w pewnym momencie, w przeciągu miesiąca, opadła, cofnęła się kilka metrów. Widzimy też, jak chodzimy po ścieżkach, że jest bardzo sucho.
– Wydaje nam się, że ten deszcz pojawia się bardzo często. Ale często ten deszcz jest taki gwałtowny i spływa od nas, nie zostaje w glebie – wyjaśnia Waldemar Raduj. – Więc ten poziom wody glebowej tak naprawdę cały czas opada. Według naszych pomiarów żaden deszcz, który w tym roku wystąpił, nie spowodował jakiegoś radykalnego podniesienia tudzież zastopowania ubytku tej wody. To, co widzimy, to brak wody na zbiornikach otwartych. Poziom wody wizualnie opada. Wszystkie jeziora, niekoniecznie w parku, ale i w okolicy, tam, gdzie są kąpieliska, widać, gdzie kiedyś woda sięgała. A w tej chwili często to jest nawet do metra, tej wody po prostu brakuje. Wysychają. Żurawie zostaną, żurawie sobie poradzą. Co prawda, będzie im troszeczkę gorzej. Szczególnie dla ptakom wodnobłotnym, które są związane z tymi podmokłymi terenami. W momencie, gdy mają pisklaki i młode, po prostu dostęp drapieżników czworonożnych jest dużo prostszy i tracą lęgi. Drugi problem jest taki, że nie mają gdzie założyć lęgów. Jest dla nich za sucho. Na torfowisku możemy spotkać w tej chwili przepiórkę, którą kiedyś bardziej kojarzymy ze zbóż. Może gdzieś tam się odzywała w życie, a w tej chwili idzie ją usłyszeć nawet na torfowisku.
Jak mówi Waldemar Raduj, po wczorajszej nocnej burzy spadło zaledwie 10 mm deszczu.
PaSe / opr. WM
Fot. Sebastian Pawlak
